مسابقات راگبی
آغاز راگبی
راگبی در اوایل قرن نوزدهم در انگلستان شکل گرفت. داستان معروفی هست که دانشآموزی بهجای پاس دادن توپ، آن را برداشت و شروع به دویدن کرد. همین حرکت غیرمعمول الهامبخش تولد این بازی شد. ابتدا قوانینی نداشت، اما بعدها ضوابط مشخصی تدوین شد. از آنجا که بریتانیا قدرت استعماری بود، بازی به کشورهای مختلف گسترش یافت. این ورزش در نیوزلند، آفریقای جنوبی و استرالیا ریشه دواند. راگبی به بخشی از فرهنگ ملی این کشورها تبدیل شد. بعدها رقابتهای جهانی ایجاد شد که جذابیت را دوچندان کرد. امروز راگبی یکی از ورزشهای محبوب جهان است.
2. قوانین بازی راگبی
در راگبی دو تیم ۱۵ نفره با یک توپ بیضیشکل بازی میکنند. هدف این است که توپ به "منطقه ترای" تیم مقابل برده و روی زمین قرار داده شود. این حرکت "ترای" نام دارد و امتیاز دارد. پاس دادن به جلو ممنوع است؛ تنها پاس به عقب یا حمل توپ مجاز است. بازیکنان با تکل کردن سعی در متوقف کردن حریف دارند. داور نقش کلیدی در کنترل بازی دارد. ضربات آزاد و پنالتیها نیز برای امتیاز گرفتن استفاده میشوند. زمین راگبی بسیار بزرگ است و خطوط متعددی دارد. بازی در دو نیمه ۴۰ دقیقهای برگزار میشود.
3. جام جهانی راگبی
جام جهانی راگبی اولینبار در سال ۱۹۸۷ برگزار شد. از آن زمان تاکنون به بزرگترین رویداد این ورزش تبدیل شده است. تیمهایی از قارههای مختلف در آن شرکت میکنند. کشورهایی چون نیوزلند و آفریقای جنوبی عملکرد موفقی داشتهاند. هر دوره در یک کشور متفاوت برگزار میشود. میلیونها نفر مسابقات را تماشا میکنند. این رقابت فرصتی برای معرفی بازیکنان جدید است. جو فرهنگی، تبلیغات و درآمدزایی آن بسیار بالاست. جام جهانی راگبی فقط یک تورنمنت نیست؛ یک تجربه جهانی است.
4. راگبی در زندگی مردم
راگبی در برخی کشورها بیش از یک ورزش است؛ بخشی از هویت جمعی محسوب میشود. پیش از مسابقات، برخی تیمها رقصهای بومی انجام میدهند که جلوه خاصی به بازی میدهد. این ورزش به تقویت همبستگی کمک میکند. بسیاری از مدارس تیمهای راگبی دارند و آن را آموزش میدهند. نقش راگبی در کنترل رفتارهای پرخطر اجتماعی نیز ثابت شده است. باشگاههای راگبی در فعالیتهای اجتماعی مشارکت دارند. بازیهای مهم در جمعهای خانوادگی و دوستانه تماشا میشوند. راگبی به افزایش حس تعلق و اتحاد کمک میکند. همچنین از آن برای توانبخشی روانی و جسمی استفاده میشود.
برچسب: ،
