رشته های ورزشی

ریشه‌های ابتدایی راگبی
ورزش راگبی برای اولین بار در انگلستان قرن نوزدهم دیده شد. در سال ۱۸۲۳، دانش‌آموزی به نام ویلیام وب الیس با برداشتن توپ فوتبال، حرکتی خلاقانه انجام داد. این حرکت آغازگر شکل‌گیری ورزشی نوین شد. بازی در مدرسه‌ای به نام راگبی انجام می‌شد که نام ورزش از آن گرفته شده است. در ابتدا قوانین بازی بین مدارس یکسان نبود. هر منطقه نسخه متفاوتی از آن را اجرا می‌کرد. با افزایش علاقه، نیاز به قوانین مشخص احساس شد. به‌تدریج بازی به صورت سازمان‌یافته در آمد. این امر باعث جدی‌تر شدن راگبی شد.

۲. سفر راگبی به سرزمین‌های دیگر
راگبی به‌سرعت از مرزهای انگلستان فراتر رفت. سربازان و مهاجران بریتانیایی آن را به کشورهای مختلف بردند. استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی از نخستین کشورهایی بودند که این ورزش را پذیرفتند. مسابقات بین‌المللی آغاز شد و رقابت‌ها شدت گرفت. در سال ۱۸۷۱ نخستین بازی رسمی بین‌المللی میان انگلستان و اسکاتلند انجام شد. استقبال دیگر کشورها باعث تشکیل فدراسیون‌های ملی شد. راگبی تبدیل به بخشی از فرهنگ اجتماعی شد. در برخی کشورها این ورزش با غرور ملی گره خورده است. گسترش آن بی‌وقفه ادامه یافت.

۳. نیاز به قانون‌گذاری
برای کنترل و انسجام بازی، در سال ۱۸۷۱ اتحادیه راگبی انگلستان تأسیس شد. این اتحادیه اولین قدم رسمی برای قانون‌گذاری را برداشت. تعداد بازیکنان، نحوه امتیازگیری و داوری مشخص شد. این روند، موجب رسمیت یافتن بازی شد. بعدها اختلاف بر سر اصول حرفه‌ای باعث شکاف در میان طرفداران شد. این اختلاف‌ها منجر به تولد شاخه راگبی لیگ شد. در مقابل، راگبی یونیون به سنت‌های اولیه وفادار ماند. هرکدام مسیر جداگانه‌ای طی کردند. این دوگانگی هنوز ادامه دارد.

۴. حضور در رقابت‌های بین‌المللی
راگبی از همان ابتدا علاقه‌مند به حضور در عرصه‌های جهانی بود. در سال ۱۹۰۰ در المپیک شرکت کرد، اما ماندگار نشد. سال‌ها بعد، در ۲۰۱۶ نسخه سریع‌تر بازی یعنی راگبی هفت‌نفره وارد المپیک شد. این نسخه برای تماشاگران جذاب‌تر است. جام جهانی راگبی نیز از سال ۱۹۸۷ آغاز شد. هر چهار سال یک‌بار، تیم‌های مختلف برای کسب عنوان قهرمانی رقابت می‌کنند. کشورهای جنوبی مانند نیوزیلند قهرمانان اصلی هستند. رسانه‌ها و شبکه‌های تلویزیونی تأثیر زیادی در توسعه بازی داشتند. این رقابت‌ها محبوبیت راگبی را چند برابر کردند.