رشته های ورزشی

ریشه‌ی راگبی در قرن نوزدهم
راگبی در بریتانیا متولد شد. در مدرسه راگبی، جوانی به نام ویلیام وب الیس باعث شروعش شد. او توپ فوتبال را با دست برداشت، که خلاف قانون بود. این حرکت غیرمنتظره الگویی برای بازی جدید شد. نام بازی از همان مدرسه گرفته شد. بازی ترکیبی از خشونت و هیجان بود. جوانان به آن علاقه‌مند شدند. به‌زودی مدارس دیگر نیز آن را پذیرفتند. زمینه برای شکل‌گیری راگبی فراهم شد.

2. قانون‌گذاری در راگبی
در ابتدا قوانین راگبی نانوشته بودند. در سال ۱۸۴۵ اولین قوانین مکتوب تدوین شد. این قوانین در مدرسه راگبی نوشته شدند. با ورود باشگاه‌ها، نیاز به قانون‌گذاری بیشتر شد. تلاش برای یکسان‌سازی قوانین شدت گرفت. قوانین اولیه شامل امتیازگیری، نوع برخوردها و نحوه شروع بودند. به‌مرور این قوانین تکمیل شدند. پایه‌ی قانون مدرن از همین‌جا آغاز شد. بدون قوانین، راگبی نمی‌توانست پیشرفت کند.

3. صدور راگبی به جهان
راگبی همراه با نظامیان بریتانیایی به مستعمرات رسید. دانشگاه‌ها در استرالیا، کانادا و نیوزیلند آن را پذیرفتند. فرهنگ محلی با آن ترکیب شد. مسابقات میان کشورها شکل گرفت. فدراسیون جهانی راگبی مسئول مدیریت آن شد. استانداردسازی باعث هماهنگی شد. کشورها با تشکیل تیم‌های ملی رقابت کردند. راگبی در برخی جوامع تبدیل به غرور ملی شد. گسترش جهانی راگبی ادامه یافت.

4. تفکیک راگبی به دو شاخه
در پایان قرن نوزدهم، راگبی به دو بخش تقسیم شد. اختلاف بر سر جبران مالی منجر به ایجاد راگبی لیگ شد. راگبی یونین راه سنتی را ادامه داد. تفاوت‌ها در قوانین و سبک بازی نمود یافتند. هر شاخه حامیان خود را یافت. برخی کشورها هر دو شاخه را پذیرفتند. رقابت باعث پیشرفت شد. هر کدام ساختار فنی جداگانه دارند. بازی‌ها بر اساس قوانین خاص خود برگزار می‌شوند.

5. تحولات امروز راگبی
راگبی به ورزشی حرفه‌ای تبدیل شد. پخش زنده و اسپانسرها درآمدزا بودند. قوانین ایمن‌تر شدند. زنان نیز در سطح جهانی بازی می‌کنند. جام جهانی راگبی نقطه عطفی است. لیگ‌های ملی در بسیاری از کشورها شکل گرفته‌اند. رشد رسانه‌ای اهمیت زیادی داشت. حضور در المپیک به آن اعتبار بخشید. راگبی از گذشته‌ای سنتی به آینده‌ای حرفه‌ای رسیده است.