پیشخستگی عضله
مفهوم تمرینی پیشخستگی
در روش پیشخستگی عضله، ابتدا یک تمرین ایزوله عضلهای خاص را خسته میکند، سپس یک تمرین ترکیبی انجام میشود. این کار باعث میشود آن عضله در تمرین دوم فشار مضاعفی را تجربه کند. در نتیجه، تحریک بیشتری برای رشد ایجاد میشود. تمریناتی مثل فلای قبل از پرس سینه یا جلوپا دستگاه قبل از اسکوات از نمونههای رایج آن هستند. هدف، تمرکز بیشتر بر عضلهای خاص است که معمولاً در تمرینات چندمفصلی کمتر درگیر میشود. تکنیکی مناسب برای افزایش درگیری عضلانی در حرکات چندمفصلی. کنترل اجرا اهمیت بالایی دارد. باید در برنامههای حرفهای گنجانده شود. به تمرکز ذهنی زیادی نیاز دارد.
2. نقاط قوت این تکنیک
باعث درگیری مؤثرتر عضله در تمرینات میشود. به ویژه عضلات ضعیفتر را بهتر فعال میکند. مناسب برای شکستن یکنواختی تمرینات است. به رشد عضلهای خاص کمک قابل توجهی میکند. باعث ایجاد حس بهتری از عضله و عملکرد آن میشود. ارتباط ذهن و عضله را تقویت میکند. بهکارگیری آن در دورههای خاص تمرینی مؤثر است. باعث افزایش فشار تمرینی به شکل هوشمندانه میشود. مکمل خوبی برای برنامههای حجمی یا اصلاحی است.
3. معایب و مشکلات احتمالی
در صورت اجرای نادرست، ممکن است تمرین دوم با کیفیت پایین انجام شود. خستگی زیاد مانع از حفظ فرم صحیح میشود. احتمال آسیبدیدگی در حرکات سنگین افزایش مییابد. افراد تازهکار ممکن است دچار افت ناگهانی انرژی شوند. استفاده زیاد از آن منجر به تمرینزدگی میشود. افت عملکرد کلی در حرکات پایه یکی دیگر از مضرات آن است. به عنوان تکنیکی اصلی نباید به آن وابسته شد. رعایت اصول اجرای صحیح در آن الزامی است. بدون راهنمایی مربی استفاده نشود.
4. روش کاربردی اجرا
ابتدا حرکت ایزوله برای پیشخستگی اجرا میشود. سپس بدون استراحت وارد تمرین ترکیبی میشویم. باید زمان بین دو حرکت بسیار کوتاه باشد. وزنهها باید متناسب با خستگی تنظیم شوند. فرم اجرای هر دو تمرین اهمیت زیادی دارد. نباید از وزنههای بیش از توان استفاده شود. تمرکز و سرعت عمل باید با دقت همراه باشد. این تکنیک در برنامه باید جای مشخصی داشته باشد. استفاده بیشتر از یک یا دو بار در هفته توصیه نمیشود.
برچسب: ،
