صخرهنوردی
چرا صخرهنوردی؟ چون دیوار حرف نمیزنه!
صخرهنوردی ورزشیه که نه مربی داد میزنه، نه توپ به صورتت میخوره! فقط تویی و یه عالمه سنگ که منتظرن ببینی چقدر شجاعی. این ورزش باعث میشه بفهمی دستات بیشتر از "بله قربان" گفتن بلدن! وقتی وسط صعودی و نمیدونی پاتو کجا بذاری، تازه متوجه میشی فیزیک مدرسه به درد خورده. با تمرین، بالا رفتن از دیوار برایت مثل راه رفتن روی نون سنگک میشه! تازه آخرش میرسی بالا و فریاد میزنی: من پادشاه دیوارم!
۲. ابزار نجاتبخش (و گاهی اعصابخردکن)
تجهیزات صخرهنوردی مثل قهرمانهای فیلم مارول هستن: بیسروصدا ولی نجاتبخش! کفشات اونقدر تنگن که حس میکنی برگشتی به دوران نوزادی. طنابها دوستای وفادار توان، ولی اگه گرهشون خوب نباشه، قهر میکنن! کارابین صدایی میده که انگار در گاوصندوق باز شده. هارنس مثل شلوار جین تنگه ولی به جانت وصله. کلاه ایمنی؟ آره شبیه قارچ میشی، ولی قارچِ زنده میمونه!
۳. سبکها: از بولدرینگ تا کوهپیمایی فضایی!
بولدرینگ مثل زدن شوت از روی خط دروازهست: سریع، سخت، ولی نزدیک! تاپروپ مناسب بچهمثبتهاست چون طناب از بالا نگهت داشته. لید شبیه رفتن به مهمونی بدون دعوتنامهست: خودت باید راهو پیدا کنی. صعود سنتی هم انگار قراره خودت چادر بزنی، آتیش درست کنی و بعد تازه صعود کنی! هر کدوم سبک خاصی داره، بستگی داره چقدر کلهخر باشی!
۴. تمرین؟ آره، ولی با اشک و عرق!
قبل از اینکه مثل مرد عنکبوتی از دیوار بری بالا، باید مثل خر تمرین کنی! ساعدت باید انقدر قوی بشه که بتونی ساعت دیواری رو هم بگیری. شکم ششتکه؟ بله لطفاً! ذهنتم باید قوی باشه. تمرکز مثل Wi-Fi ضعیفه، باید تقویتش کنی. تنفس درست و دیدن فیلم صعودهای بقیه خیلی کمک میکنه. البته دیدن فقط کافی نیست، از جاتم باید بلند شی!
۵. ایمنی: شوخی نداریم رفیق!
صخرهنوردی یعنی بازی با جاذبه زمین، پس شوخی نکن! طنابتو خوب چک کن، کارابینت قفل شده باشه. اگه کفشت سوراخه، برو خونه نه بالا. هوای بد یعنی برو فیلم ببین، نه صعود کن! به دوستت بگو حواسش جمع باشه، چون ممکنه قراره جونتو نگه داره. به سنگا لگد نزن، شاید ناراحت شن. با رعایت اینا، دیوار همیشه دوستته، نه دشمنت!
برچسب: ،
